Tribute to Theodorakis
Een Griekse taverna. Een avond die langzaam op gang komt. Glazen die klinken, stemmen die zingen, muzikanten die aanschuiven. In Tribute to Theodorakis stap je er als publiek zelf in: een wereld vol warmte, verzet, hoop en muziek. Op het podium een internationaal ensemble van topmusici met wortels in de klassieke muziek, jazz en volksmuziek uit alle windstreken. Samen met de Griekse sterzanger Vasilis Lekkas, hartstochtelijker dan alle anderen, de grootste pleitbezorger van het Theodorakis-lied. Achter hen een levensgrote filmprojectie van de taverna in Piraeus waar Mikis Theodorakis zelf zo vaak kwam. De muzikanten op het podium spelen live samen met de muzikanten die toevallig langskomen in de taverna op het scherm – alsof de muur tussen toen en nu, tussen hier en daar, even verdwijnt.
En zo nu en dan wordt ingezoomd op historische, iconische filmfragmenten van Mikis Theodorakis: Mikis als zanger, dirigent, componist en filosoof. Tribute to Theodorakis is een ode aan een man die zijn volk troost en moed gaf met muziek. Maar het is ook een persoonlijk project van vader en zoon Bart en Julian Schneemann, die al hun liefde voor Griekenland, haar cultuur en muziek in dit programma hebben gelegd. Zij verzamelden een bijzondere groep gelijkgestemde musici om zich heen van overal uit de wereld, spelend op instrumenten die samen een rijke,nieuwe klankwereld scheppen – van Turkse ney en Italiaanse organetto tot de Griekse bouzouki. Ook wordt er in elke stad waar gespeeld wordt een lokaal koor uitgenodigd. Samen brengen zij Mikis Theodorakis tot leven met een uniek, ontroerend en intiem muzikaal portret (met na afloop een ontspannen afterconcert in de foyer, als in een Griekse taverna...).
Extra info
IN DE PERS
Een liefdesverklaring aan Theodorakis - de Melodieuze, de Heldere, de Meeslepende. Een wonderlijke mix van opgewektheid en verdriet (NRC)
Iedereen stond muziek te maken alsof de energie van Theodorakis bezit had genomen van hun hele wezen (de Nieuwe Muze)
Vanuit een portret aan de muur sprak Theodorakis ons toe: muziek en poëzie kan de mens meenemen naar een wereld van vrijheid, vrede en liefde (Noord Hollands Dagblad)
Contrabassist Nathalie Schaap zong met warmbloedige stem een van de aangrijpendste liederen, over tirannie, dreiging en verzet (Dordts Net)
Vasilis Lekkas leefde zich uit in ‘Koita Me Sta Matia’ , een lied over waarheid en liefde, waarna het ensemble naderende dreiging en spanningen liet donderen in ‘Asma Asmaton’ (i Kathimerini)
Wanneer Mikis op het scherm het podium betrad, leek het alsof er een mythische figuur was opgestaan uit de klassieke oudheid. Hij hief zijn armen op en ontketende met zijn bulderende stem vredelievende oerkreten aan zijn publiek: iedereen in het publiek zong mee (de Nieuwe Muze)
Bij de laatste maten van het geweldige slotlied legt de componist zijn hand voor zijn ogen en houdt het zichtbaar niet droog. Voor veel toeschouwers geldt ongetwijfeld hetzelfde (Haarlems Dagblad)
En toen klonk - het kon niet uitblijven - tot besluit de wereldberoemde Sirtaki uit ‘Zorba de Griek’, van langzaam naar explosief, als een symbool van vrijheid en levensvreugde, waarbij de hele zaal begon mee te dansen en uit haar dak ging. En ja, ook de recensent kon toen niet meer stil blijven staan….(iKathimerini)
De Grieken hebben Mikis Theodorakis. Alle reden om ze te benijden (NRC)