Wie is er bang voor Virginia Woolf?

Genomineerd voor Toneel Publieksprijs
Wie herinnert zich niet de legendarische verfilming met Elizabeth Taylor en Richard Burton. Het stuk van Edward Albee intrigeert nog steeds. Dit keer duiken Linda van Dyck en Victor Löw in de fascinerend rollen van Who is afraid of Virginia Woolf?. Ze bewezen zich als koppel al in De dood en het meisje en in het met de Toneel Publieksprijs bekroonde Oog om oog. Linda van Dyck en Victor Löw delen het podium met de jonge talenten Eva van de Wijdeven en Mohammed Azaay. Het verhaal draait om een verbitterd echtpaar. George en Martha komen thuis van een feest op de universiteit. Hij wil naar bed, maar zij heeft de jonge docent Nick en zijn vrouw uitgenodigd voor een borrel. Hoe meer drank er vloeit, hoe meer frustratie op tafel komt. Terwijl de twee elkaar afmaken, sleuren zij hun jonge gasten genadeloos mee.

Pers en publiek reageren unaniem lovend. Deze uitvoering is dan ook genomineerd voor de Toneel Publieksprijs 2012!

www.toptheater.nl

De Telegraaf **** 'Linda van Dyck en Victor Löw laten Virginia Woolf zinderen'

GPD ' Victor Löw fenomenaal in klassieker'.

NRC Handelsblad *** ‘Löw en Van Dyck stijgen boven zichzelf uit’

De Volkskrant*** 'Bangels' Virginia Woolf is smoezelig, rafelig en deraillerend. Daarmee zet zij een stevige handtekening onder deze productie, zoals dat ook hoort'.

Het Parool ‘Van Dyck en Löw zijn op dreef als het verbitterde stel dat de laatste pijlers onder hun liefde vandaan ramt.’

Theaterplein ‘Albee's Wie is er bang voor Virgina Woolf, spannend juweeltje op toneelgebied

Theaterparadijs 'Het publiek wordt vanaf de eerste seconde in het verhaal meegezogen en ziet ademloos toe hoe de sfeer tussen de vier karakters steeds grimmiger wordt. Het spel van de acteurs zorgt ervoor dat tijd en ruimte verdwijnt en alleen het verhaal van deze vier mensen bestaat. Gelukkig valt er ook heel veel te lachen. De waterval aan tekst is vaak geestig, spitsvondig, raak en herkenbaar. Ook het fysieke, ongeremde, bandeloze en liederlijke spel ontlokt regelmatig een lach aan het publiek. Bij het dramatische slot van het stuk leeft het publiek zo mee dat je werkelijk een speld kunt horen vallen. De grens tussen waan en werkelijkheid is op dat moment bijna tastbaar. Daarna golft een zeer verdiend, donderend slotapplaus door de zaal, dat door de acteurs en creatives dankbaar en zichtbaar geëmotioneerd in ontvangst genomen wordt.'